Door allerlei omstandigheden zijn de afgelopen tijd steeds vaker de onderwerpen 'vrijheid', 'gebondenheid' en 'bevrijding' naar voren gekomen. En dat, terwijl ik opgevoed ben in een traditioneel, christelijke omgeving. Om er maar niet omheen te draaien, is het gevoel bij deze woorden zoiets als: 'dit hoort toch in een Evangelische wereld thuis'?

 

Maar wat nu als je in je eigen omgeving, op allerlei manieren te maken krijgt met mensen die gebonden zijn? Dan blijft het soms niet zo ver meer van je bed af staan. En vragen die je dan bezig gaan houden zijn dan vragen als: "is alles wat tegenwoordig psychisch wordt genoemd, per definitie wel psychisch?" en "geloven wij in de reformatorische kerken nog wel werkelijk in de macht van satan?" of "is het werkelijk wel zo dat als iemand tot geloof komt, er geen enkele vorm van gebondenheid meer is?"

 

Paulus is wel duidelijk in Galaten 5:1. Hij roept stellig op om in d e vrijheid van Christus te staan en niet te leven vanuit allerlei wetmatigheden. En hoe ga je daarnaast dan trouwens om met iemand die emotioneel gebonden is door het verleden? Gebondenheid, las ik ergens, is dat wat er voor zorgt dat je zelf niet kunt beslissen vanuit de 'zijn', maar dat je jezelf laat leiden door de manipulatie die er in gebondenheid zit. Met andere woorden... Je leeft vanuit een bepaalde dwang. Dat kan angst zijn voor wat er gebeurt als je een bepaalde keuze maakt. Dat kan zijn omdat je dat wilt doen, waardoor je die ander het naar zijn/haar zin maakt. Je bent dus niet jezelf, maar je laat je in je keuzes gebruiken, in plaats van dat je leeft vanuit wie jij mag zijn in Christus.

 

Genoeg om over na te denken. En daarbij heel eerlijk de vraag: als er gebondenheid is (en dat geloof ik) en als ook de duivel die gebondenheid ook nog eens gebruikt om groei en bloei in het geloof tegen te staan, betekent dat dan dat bevrijding hiervan iets is dat in een Evangelische gemeente thuishoort? Of... is het de opdracht van Jezus aan de kerk van toen en van nu, om de macht van de duivel en van gebondenheid te breken in Zijn Naam? En als dat zo is, hoe moeten wij daar dan mee omgaan in een gemeente die vanuit de Reformatie denkt en leeft? Was niet (notabene) Luther, die de duivel letterlijk wegstuurde?

 

Antwoorden zijn nog niet zo makkelijk, maar dat Jezus de 70 discipelen uitzendt met de macht over de duivelen, dat zegt wel heel veel...